ΔΙΑΦΥΓΗ

 

Τὰ μάργαρα ταξίδια τὰ ἔχω αἰσθανθεῖ ξεφυλλίζοντας τὶς ἀναμνήσεις μου. Τῆς Ἰθάκης τὸν ἀστεμφὴ προορισμὸ τὸν ἀνακάλυψα μέσα σὲ στακτὲς ὑποταγὲς σμύρνας καὶ βάλσαμου.

Κάθε ἀνάσα κι ἕνα κατευόδιο, κάθε «σ’ ἀγαπῶ» κι ἕνας σταθμὸς στὸν Παράδεισο...

Σὲ ὅλους τοὺς προορισμοὺς ἔχω φτάσει, μένοντας πάντα «ἐδῶ», στὸ ἀκύμαντο ἄπειρο τῆς ψυχῆς σὰν φῶς ποὺ δὲν ἀντανακλᾶται, φῶς νηπενθὲς καὶ ἄπεφθο, φῶς ἔμμετρο καὶ ἡδυπαθές. 

Γνώρισα ὅλους τοὺς δρόμους ποὺ διέσχισες σὰν ἥρωας ὀδύνης σὲ ἱστορίες ποὺ ξεχάστηκαν μὲς τὰ ἑρμάρια, ἄγγιξα ὅλους τοὺς πόθους  σ’ ἐκεῖνες τὶς σκοτεινὲς ἐπιφάνειες ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ σένα κι ἁπλώνονται ὡς τὴν μοῖρα. 

 

Κραδαίνω τοὺς οὐρανοὺς τοῦ σύμπαντος κι ἀπὸ μιὰ ἀβέβαιη ὑπόσχεση, ρεμβάζω τὶς στιγμὲς σὰν νὰ εἶμαι ἀθάνατη κι ἀκολουθῶ τὴν ὁδὸ τῆς διαφυγῆς ποὺ εἶναι κυκλικὴ κι ἐπιστρέφει πάλι σ’ ἐσένα.

 

 

ΑΠΟΥΣΙΑ

 

Μόλις ἔφυγες κι ἄρχισες κιόλας νὰ μοῦ λείπεις.

Συνοδοιπόρος τῆς ἀρχαίας μου ζωῆς, μὲ μελτέμια φερμένα ἀπ’ τὴ Φολέγανδρο, καὶ θαλασσοταραχὲς τῆς Μήλου, μὲ ἁπαλοὺς ἀέρηδες νὰ ἔχουν γεύση δαμάσκηνου καὶ μυρωδιὲς ἁρμύρας ἀπὸ τὸ πάφλασμα ποὺ ἀφήνουν οἱ ἀφροὶ πάνω στὴν ἄμμο τῶν Ἰώνων, κι ἀκόμα νὰ συνηθίσω τὴν ἀκριβόωρη ἀπουσία σου.

 

Ξαπλώνω πάνω στὸ σεντόνι μὲ τὰ παραδομένα σχήματα τοῦ ἔρωτα κι ἀκούω τὶς χίλιες λέξεις ποὺ δὲν πρόλαβαν νὰ φτάσουν στὰ χείλη σου.

Μπερδεύω τὰ χρώματα ποὺ στάθηκαν στὰ μάτια σου -τὸ βυσσινὶ τοῦ ὀνείρου, τὸ μὼβ τῆς παράλειψης, τὸ μπλὲ τῶν ταξιδιῶν- καὶ τρέμω στὴ σκέψη μὴ καὶ δὲν ἔρθεις καὶ μείνω μόνη μὲ τὸ μαῦρο τῆς ἀπὸγνωσης.

Λαξεύω τὸν βράχο τοῦ ἀπέλπιδου νὰ φτιάξω μιὰ ἐλπίδα ν’ ἀγγίζει τὸ ἄπειρο.

Ξορκίζω στοὺς Ταξιάρχες τὴ δειλὴ ἐμπιστοσύνη μου γιὰ νὰ μὴ μὲ προδώσει.

Τάζω στὴν Παναγιὰ τῆς Τήνου, μύρο ἀπ’ τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ δάκρυα δεμένα κόμπους σὲ ἅγιο σκοινὶ ἑνὸς ἀφίλητου Ἄγγελου τῆς  προσμονῆς.

 

Ἄλλοτε, ἀναστενάρης σ’ ἔκσταση, κι ἄλλοτε, χάλκινη βροχή, ὁ ὕπνος μου παραπατάει στὴ στέγη καὶ πέφτει στὰ παράθυρα οὐρλιάζοντας.

Κι ἄλλοτε, μέσα σ’ ἐκκωφαντικὴ σιωπή, κλαίει βουβά,  πάνω στὸ στῆθος τῆς ἀνάμνησης ζητώντας ἔλεος.

 

 

 

ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ

 

Λοιπόν, ἐδῶ εἶμαι, ἦρθα!
Μέσα ἀπὸ ἀφηρημένες ἔννοιες ἀξιῶν
Μέσα ἀπὸ πεπλατυσμένους γεωμετρικοὺς σχηματισμοὺς
Τοῦ φωτὸς
Γεννημένη ἀπὸ ψήγματα ἀστερισμῶν
Καὶ κόκκους ἁμαρτωλῶν ἀρχαίων ἐκλάμψεων
 

Ἦρθα νὰ ἀνακαλέσω στὴ μνήμη τὸν ἀόριστο τῆς φαντασίας
Νὰ ἐπουλώσω κενὰ καὶ ἐπίκενα λόγιὰ

  

Ἦρθα!

Ἐλάχιστη, ἀβιογέννητη, μὰ ὡστόσο μοιραία
Νὰ παρασύρω τὸ βλέμμα σου στὶς σχοινοτενεῖς καμπυλότητες
Τῶν ὁριζόντων
 

Ἐκεῖ ποὺ παύουν οἱ ἐπιθανάτιοι λυκηθμοὶ
Συμπληρώνοντας τὸν δυισμὸ τῶν ἐπιθυμιῶν σου
Νὰ σοῦ ἀνταποδώσω τὸ θεῖο δῶρο τῆς συναίνεσης
 

 

 

Σὲ ἀκριτόμυθες ἀναφορὲς ἀλχημιστῶν διαβάζεις νὰ μὲ ἀποκαλοῦν Ἀγάπη
Μὰ τὸ ἀληθινό μου ὄνομα εἶναι Μακροθυμία.

 

 

ΕΡΩΤΑΣ ΝΗΠΕΝΘΗΣ

ΗΡΩ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΠΑ 2021