ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Το σπουδαίο ζήτημα που προέκυψε με

την επίπληξη του Προέδρου του Αρείου

πάγου επί της Προέδρου των 

Πρωτοδικών, αναδεικνύει την παρακμή 

που διανύει σήμερα στη χώρα μας ο 

θεσμός της Δικαιοσύνης. Το έργο της

 Δικαιοσύνης κατακρίθηκε σε πολλές 

περιπτώσεις ως αδιαφανές και έωλο. 

Κι αυτό αφορά όλους μας. Όλους τους πολίτες που κόπτονται για την ανάπτυξη της Ελλάδας. 

Το κράτος σε τελική ανάλυση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα της πάλης των καλών 

πολιτών που έχουν ως καθήκον να αγωνίζονται ώστε να επικρατεί διαφάνεια σε όλους τους 

τομείς και σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας. Γνωρίζουμε πως οτιδήποτε μεγάλο μέσα στον 

κόσμο γίνεται στη φωνή του καθήκοντος και οτιδήποτε άθλιο, στο όνομα του συμφέροντος.

Στο δικαστικό σώμα δύο μορφές κυριαρχούν και βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους. Είναι ο αδέκαστος κι ο γελωτοποιός. Αυτός δε , ο τελευταίος, καταφέρνει πολλές φορές να υπερπηδά τα εμπόδια που φέρνουν μπροστά του η ηθική και η αλήθεια. Υπερπηδά ακόμα κι αυτό το εμπόδιο του Νόμου. Αυτό το ανθρωπάκι του Ράιχ, αυτός ο άθλιος του Ουγκώ, αυτός ο γελωτοποιός, που κλήθηκε από την Πολιτεία να τηρεί και να εφαρμόζει το Νόμο, λειτουργεί για προσωπικό του συμφέρον, υπεράνω αυτού.

Η παραβίαση του Νόμου από Πολίτη είναι τρομερό αδίκημα και τιμωρείται , πόσω δε μάλλον όταν προέρχεται από Δικαστή γιατί η πράξη του δεν έχει επίπτωση μόνο σ’ εκείνον που αδικείται αλλά σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Όταν οι Δικαστές μιας χώρας δεν εφαρμόζουν το Νόμο τότε δεν υπάρχει Δικαιοσύνη. Όταν δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, καταργείται η Ισότητα, κι όταν καταργείται αυτή, τότε ο ισχυρός θα δημιουργεί ανεμπόδιστα ανηθικότητες κι ο αδύναμος θα ζει μέσα στον φόβο. Έτσι σαπίζει ένα κράτος…

'Ηρώ Καραμανλή

ΜΕΙΩΣΗ ΕΝΦΙΑ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ

Υπόδειγμα Ενδικοφανούς Προσφυγής για 

μείωση ΕΝΦΙΑ κατά το ποσό του 

ανεξόφλητου δανείου

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ 
ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΕΣΟΔΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΕΝΔΙΚΟΦΑΝΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΤΟΥ ΑΡ. 63 ΤΟΥ Ν. 4174/2013

Τ_ _________________________________________________ του _______________________,

κατοίκου _____________________________________, με Α.Φ.Μ _____________ και Δ.Ο.Υ. ______________

ΚΑΤΑ

της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου ΕΝΦΙΑ που εκδόθηκε επί της δήλωσης φόρου 

ΕΝΦΙΑ 2014 με αριθμό ______________, με αριθμό ειδοποίησης ______________ και αριθμό χρηματικού 

καταλόγου____________ (τα στοιχεία προκύπτουν από το εκκαθαριστικό)

ΚΑΙ ΚΑΤΑ

Του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ___________________________

**********

Επειδή σε ημερομηνία άγνωστη σε εμένα συντέθηκε και υποβλήθηκε για λογαριασμό μου από

 το Υπουργείο Οικονομικών, μηχανογραφημένη δήλωση ΕΝΦΙΑ η οποία δεν ανταποκρίνεται 

στην βούλησή μου.

Επειδή κατά το εμπράγματο δίκαιο η αξία ενός ακινήτου απομειώνεται κατά το ποσό του 

άληκτου στεγαστικού δανείου για το οποίο υπάρχει προσημείωση υποθήκης ή υποθήκη.

Επειδή τα ακίνητα τα οποία περιγράφονται στην προσβαλλόμενη πράξη φέρουν αξία η οποία 

δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και την οποία δεν αποδέχομαι.

Επειδή το ακίνητο που βρίσκεται _____________________________ με ΑΤΑΚ (αριθμό ταυτότητας 

ακινήτου) _______________________ φέρεται να έχει αξία σύμφωνα με το εκκαθαριστικό 

___________________ ευρώ ενώ η πραγματική του αξία είναι _____________________ ευρώ η οποία

 εξευρίσκεται ως εξής:

_______________ ευρώ η πραγματική αγοραία αξία του ακινήτου μείον ________________ το ποσό της 

οφειλής του στεγαστικού δανείου την 1/1/2014.

 Επειδή μπορώ να αποδείξω την πραγματική αξία του ακινήτου με κάθε πρόσφορο 

αποδεικτικό μέσο εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος εφόσον μου ζητηθεί από την υπηρεσία

 σας, αλλιώς επιφυλάσσομαι να αποδείξω την αξία του ακινήτου ενώπιον του αρμόδιου 

διοικητικού πρωτοδικείου

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΖΗΤΩ

Να γίνει νέα εκκαθάριση του κύριου και συμπληρωματικού φόρου ΕΝΦΙΑ επί τη βάσει της πραγματικής αξίας του ακινήτου και όχι επί της μιας αξίας της οποίας αγνοώ τον τρόπο υπολογισμού και αφού αφαιρεθεί η αξία της οφειλής από στεγαστικό δάνειο όπως διαμορφώθηκε την ημέρα φορολογίας ήτοι την 1.1.2014

(ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ & ΥΠΟΓΡΑΦΗ)

  

  

Οδηγίες για τη σύνταξη ενδικοφανούς προσφυγής ΕΝΦΙΑ 
για μείωση αξίας ακινήτου κατά το ποσό του στεγαστικού δανείου.

(προσοχή αναφέρεται σε περιπτώσεις συμπληρωματικού ΕΝΦΙΑ πρώην ΦΑΠ)

• Προσδιορίζω την αξία της οφειλής από στεγαστικό δάνειο την 1.1.2014 (ημερομηνία φορολογίας σύμφωνα με τον νόμο). Για να το κάνω αυτό κάνω σχετική αίτηση στην τράπεζα όπου τηρώ το λογαριασμό στεγαστικού δανείου. Επίσης ζητώ με αίτηση ένα πιστοποιητικό βαρών ώστε να φαίνεται ότι το φορολογητέο ακίνητο έχει επιβαρυνθεί με υποθήκη. 

• Προσδιορίζω την φορολογητέα αξία του ακινήτου ως την διαφορά μεταξύ πραγματικής αξίας ακινήτου και αξίας οφειλής στεγαστικού δανείου όπως αυτή διαμορφώθηκε την 1.1.2014. 

• Συντάσσω την ενδικοφανή προσφυγή βάσει του υποδείγματος, την εκτυπώνω και την υπογράφω. 

• Η προθεσμία της ενδικοφανούς προσφυγής είναι 30 ημέρες. Ορισμένοι νομικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι η προθεσμία δεν ξεκινάει με μόνη την έκδοση εκκαθαριστικού ενώ η εφορία είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα μετρά την προθεσμία από την ημερομηνία έκδοσης του εκκαθαριστικού. Πάντως, όποιος προλαβαίνει, καλό είναι να ασκήσει την προσφυγή του στην προθεσμία που δέχεται η εφορία. 

• Εκτυπώνω το εκκαθαριστικό που προσβάλλω

• Βγάζω φωτοτυπίες όλα τα δικαιολογητικά (εκθέσεις εκτίμησης, βεβαίωση τράπεζας για οφειλή στεγαστικού δανείου την 1.1.2014, πιστοποιητικό βαρών και λοιπά έγγραφα).

• Αν δεν προλαβαίνω να τα συγκεντρώσω στη προθεσμία των 30 ημερών αναφέρω στην ενδικοφανή προσφυγή ότι επιφυλάσσομαι να τα προσκομίσω όταν μου ζητηθεί από την εφορία. 

• Συμπληρώνω υπεύθυνη δήλωση με την φράση: «δηλώνω υπεύθυνα το ακριβές του περιεχομένου των στοιχείων του ηλεκτρονικού φακέλου. Τα περιεχόμενα του φακέλου είναι τα εξής: (και αναφέρω τα έγγραφα που έχω ψηφιοποιήσει) 

• Ψηφιοποιώ (σκανάρω) όλα τα παραπάνω έγγραφα και τα βάζω σε CD ή στικάκι

• Καταθέτω τα έγγραφα και το cd στην εφορία (δικαστικό τμήμα η τμήμα συμμόρφωσης) και λαμβάνω αριθμό πρωτοκόλλου 

• Περιμένω 60 ημέρες από την ημερομηνία του πρωτοκόλλου:

- Αν η εφορία απαντήσει στην προσφυγή και την απορρίψει, ξεκινά προθεσμία 30 ημερών από την ημέρα γνωστοποίησης της απάντησης της εφορίας για να προσβάλλω την αρνητική απάντηση στα διοικητικά δικαστήρια
- Αν η εφορία δεν απαντήσει ποτέ, πράγμα που είναι το πιο πιθανό, τότε μπορώ να προσβάλλω την σιωπηρή άρνηση. Η προθεσμία για αυτή την προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια ξεκινά την 61η ημέρα από την ημερομηνία της πρωτοκόλλησης και λήγει την 90η ημέρα.

Το παραπάτω υπόδειγμα έχει συνταχθεί από τον δικηγόρο Αθηνών κ. Χρήστο Κλειώση.

Χρήστος Κλειώσης, δικηγόρος Αθηνών. Αριστείδου 9, Αθήνα, 210 3212181, email: chriskliossis@gmail.com

ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ;

Την κατάργησης του άβατου του Αγίου Όρους αποφάσισε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, στην τελευταία συνεδρίασή του, στο Πουσάν της Νοτίου Κορέας. 

Την είδηση δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος". 

Παράλληλα αποφασίσθηκαν : "διοργανώσεις πορειών προς όλα τα θρησκευτικά κέντρα του πλανήτου, ιδιαιτέραν αναφοράν εις το Άγιον Όρος, εις την Πάτμον και την Ρόδον, ανακήρυξις ιερών βουνών, ελευθερία εις όλας τας χώρας των θρησκευτικών πεποιθήσεων και ανέγερσις ναών, διοργάνωσις ειδικών χώρων εις τας Ι. Μονάς διά την πραγματοποίησιν Συνεδρίων, κατάργησις της Ι. Παραδόσεως".

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εφημερίδα, υπεγράφησαν 16 Συμφωνίες των Χριστιανικών “Εκκλησιών” και 16 άλλες, μετά των άλλων θρησκειών. 

Τρεις από τις Συμφωνίες των Χριστιανικών “Εκκλησιών” αφορούν και το Άγιον Όρος. Αυτές είναι: 

7η Συμφωνία:
Αλλαγή διαρρυθμίσεως εις Ιεράς Μονάς και διοργάνωση Συνεδρίων εντός αυτών όπως ήδη γίνεται διά ποίηση (εκφώνηση ποιημάτων) και εορτάς Ισημερίας, κατάργηση πολλαπλών Ακολουθιών εις Ιεράς Μονάς.

8η Συμφωνία:
Κατάργησις ΑΒΑΤΩΝ σε διάφορα μέρη του πλανήτη κόσμου των Χριστιανικών “Εκκλησιών” καθώς και διαφόρων θρησκειών. 

16η Συμφωνία:
Διεξαγωγή κοινών Ακολουθιών μεταξύ Χριστιανικών “Εκκλησιών” και κοινής Λατρευτικής Ακολουθίας, μεταξύ “Εκκλησιών” με μήνυμα διά την Νέαν Εποχήν. 

  

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Αγγλ. World Council of Churches, συντομογρ. ΠΣΕ) είναι μια οικουμενική χριστιανική οργάνωση, της οποίας σκοπός είναι η προώθηση της χριστιανικής ενότητας. Αποτελεί κοινωνία 340 εκκλησιών, από τις οποίες οι 157 είναι μέλη του, και αντιπροσωπεύει πάνω από 550 εκατομμύρια Χριστιανούς, σε περισσότερες από 100 χώρες.

Ιδρύθηκε τις 23 Αυγούστου 1948, και στα ιδρυτικά μέλη του συμπεριλαμβάνονταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου. Σήμερα συγκεντρώνει τις περισσότερες Ορθόδοξες, και έναν αριθμό Προτεσταντικών εκκλησιών, όπως την Αγγλικανική Εκκλησία, πολλές Λουθηρανικές, Μεθοδικές και Μεταρυθμισμένες, και μερικές Βαπτιστικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες. Επίσης συμμετέχουν Παλαιοκαθολικές, καθώς και ένα ευρύ φάσμα ενωμένων και ανεξάρτητων εκκλησιών.  

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν και δεν είναι εκκλησία-μέλος, συνεργάζεται στενά με το ΠΣΕ, στο οποίο αποστέλλει παρατηρητές και εκπροσώπους. Από την Ελλάδα, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος, στο ΠΣΕ συμμετέχει και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.

ΠΗΓΗ : news.gr

Ο ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΗ ΧΑΡΟΥΛΑ ΓΙΑ ΛΑΪΚΙΣΜΟ

Για λαϊκισμό στο θέμα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών έκανε λόγο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ θεώρησε ως απόρροια της «πτώχευσης» του κράτους τις απολύσεις των καθαριστριών, μιλώντας στο Mega.

«Αυτές οι συμπαθέστατες και αξιοπρεπέστατες κυρίες είναι πολίτες που έχουν περισσότερα δικαιώματα από τον κάθε άνεργο αυτής της χώρας;», είπε ο κ. Γεωργιάδης και συμπλήρωσε:

«Η κα Αλεξίου θα κάνει συναυλία για την απολυμένη καθαρίστρια του Mega; Για να τελειώνουμε με τον λαϊκισμό στην χώρα».

Ναι, ο Άδωνις κατηγορεί την κ. Αλεξίου για λαϊκισμό όταν ο ίδιος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος λαϊκιστής που πέρασε από την Ελλάδα μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είπαμε, η  συκοφαντία συνήθως χτυπάει τους άξιους ανθρώπους, όπως τα σκουλήκια ρίχνονται επάνω στα καλύτερα φρούτα. Και ο Θαλής, μίλησε για τον Άδωνι και είπε : Τι δύσκολον; Το εαυτόν γνώναι. 

Ακριβώς, επειδή δεν γνωρίζει τον εαυτό του ο κ. Γεωργιάδης, κατηγορεί τους άλλους για πράγματα που κουβαλάει στην καμπούρα του.

ΚΡΙΝΟΥΝ ΕΞ ΙΔΙΩΝ ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ

Μας έχουν κατηγορήσει ότι είμαστε προγονόπληκτοι. Ότι εμείς οι νεοέλληνες ακουμπάμε στην προγονική μας δόξα για να νοιώσουμε σπουδαίοι. Ότι είμαστε άχρηστοι γι’ αυτό και αναφερόμαστε συνεχώς στον Αριστοτέλη , στον Πλάτωνα, στον Πυθαγόρα γιατί η σύγχρονη Ελλάδα έχει πλέον παρακμάσει.

Μας έχουν κατηγορήσει ότι είμαστε ανίκανοι να δημιουργήσουμε κάτι σπουδαίο, είμαστε ανίκανοι να δουλέψουμε για να θρέψουμε τους εαυτούς  μας και τα παιδιά μας, ότι καταντήσαμε ζητιάνοι και κοντεύει να καταστραφεί η Ευρώπη επειδή μας δανείζει συνεχώς.

Δεν θα μιλήσω για άλλους λαούς που τρέφονται με δανεικά, ούτε για το παγκόσμιο σύστημα που θέλει σκλάβους όλους τους λαούς, θα πω για το χρέος της καλής μας Γερμανίας. Γι' αυτούς που είναι περήφανοι για τη γερμανική καταγωγή τους και πρέπει εμείς οι 'Έλληνες να σκάσουμε και να μην μιλάμε για τις περασμένες δόξες μας. Είναι ντροπή να θαυμάζουμε τους προγόνους μας. Είναι αίσχος , είναι ρατσισμός, είναι αναξιοπρέπεια.

Για το ένδοξο παρελθόν τους πρέπει να μιλάνε μόνο οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, κι εκείνοι που αποδομούν προσωπικότητες με βασανιστήρια μέσα στις φυλακές τους κι εκείνοι που δολοφονούν 300 άτομα, έτσι για πλάκα, κι εκείνοι που είχαν πανηγύρια και γιορτές έξω από παραδοσιακούς φούρνους της Γερμανίας και της Πολωνίας και που έμειναν αθάνατες στους αιώνες , κι εκείνοι που μέσα από τα σκοτεινά γραφεία τους παραχαράττουν ιστορικά γεγονότα, σύνορα, συνειδήσεις.
Ναι, μόνο αυτοί, οι σωτήρες της ανθρωπότητας, έχουν δικαίωμα να μιλούν για τα παρελθοντικά τους κατορθώματα ! Οι 'Έλληνες με χρέος 320 δις έχουν καταστρέψει την οικονομία του πλανήτη ! Γι' αυτό πρέπει να σκάσουν και να μην μιλάνε για περασμένα μεγαλεία.

ΣΤΟ 260% ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ;

Σε μια απίστευτη καταγγελία, προέβη ο γερμανός καθηγητής Οικονομικών Bernd Raffelhueschen στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Freiburg, υποστηρίζει πως η Γερμανία "κρύβει" χρέος συνολικού ύψους €5τρις, το οποίο έχει συσσωρευτεί λόγω των ελλειμμάτων στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και στα συνταξιοδοτικά ταμεία.

Αν τελικά το επίσημο δημόσιο χρέος της Γερμανίας φτάνει σήμερα τα €2 τρις (75% του ΑΕΠ) τότε βρισκόμαστε εν μέσω συνταρακτικών αποκαλύψεων για το γερμανικό ιμπεριαλισμό ο οποίος επιβάλει προγράμματα εξοντωτικής λιτότητας στις χώρες της ευρωπεριφέρειας!
Στην περίπτωση αυτή το δημόσιο χρέος της Γερμανίας βρίσκεται στο 260% του ΑΕΠ, της σπάζοντας ίσως κάθε ρεκόρ μεταξύ των δυτικών καπιταλιστικών χωρών.

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το γερμανικό κοινό είναι 90 % κατά της ανάληψης μιας δεύτερης διάσωσης της Ελλάδας, ένα έθνος που το βλέπουν ως σπάταλο με υπερβολικά μεγάλες κρατικές συντάξεις.

Πρώτα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο η Πόλεμο Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, είχε δανειστεί χρήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποπληρώσουν τις αποζημιώσεις στις συμμαχικές δυνάμεις της νίκης. Αυτά τα χρήματα εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του κραχ στη Γουόλ Στριτ – με μεγάλο κόστος για τις ΗΠΑ.
Στη συνέχεια, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία δεν πλήρωσε την καταβολή αποζημιώσεων στις χώρες – όπως η Ελλάδα – που είχε εισβάλει.
Σύμφωνα με μια συνθήκη του 1953, το ζήτημα των αποζημιώσεων θα έπρεπε να επανεξεταστεί μετά την επανένωση το 1990. Αλλά ο Ritschl λέει: «Με την εξαίρεση της αποζημίωσης που καταβλήθηκε στους εργάτες-κρατούμενους, η Γερμανία δεν κατέβαλε αποζημιώσεις μετά το 1990 – και δεν πλήρωσε τα δάνεια και το κόστος κατοχής στις χώρες που είχαν καταλάβει κατά τη διάρκεια του Β “Παγκοσμίου Πολέμου. Ούτε την Ελλάδα αποζημίωσε.
Ο Ritschl καθιστά σαφές και πιστεύει ότι, η οικονομική επιτυχία της Γερμανίας – συναγωνίζονται με την Κίνα να γίνει η πρώτη εξαγωγέας στον κόσμο των βιομηχανικών αγαθών - κατέστη δυνατή μόνο «με την παραίτηση εκτεταμένων πληρωμών χρεών και την παύση των αποζημιώσεων στα θύματα του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου.
Στην Ελλάδα, λέει, «κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική ευημερία της προς τη χάρη των άλλων εθνών»  

 Ο Albrecht Ritschl, καθηγητής στο London School of Economics, έχει «χτυπήσει» τους Γερμανούς για την εχθρική στάση τους προς την αγωνιζόμενη μεσογειακή χώρα, προειδοποιώντας ότι εάν η Γερμανία δεν είναι προσεκτική, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αξιώσεις από το θυμό των Ελλήνων για την μη καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων.

Όμως, σε συνέντευξή του στο Der Spiegel, τον Ιούνιο του  2011, ο Ritschl επισημαίνει ότι, η ίδια η Γερμανία απέτυχε να εξοφλήσει τα χρέη της τρεις φορές τον τελευταίο αιώνα.

ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». 

Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. 

Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. 

Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά... 

Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. 

Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς. Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς».

 Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. 

Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. 

Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. 

Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). 

Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. 

Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους! 
Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες). 

Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ...

Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. 

Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. 

Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών.

Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν.

 Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία... Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι. Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό...
Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου...

Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.
 
Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. ….

 Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών...).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα. Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς... Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. 

Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους. 
Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση. 

Ένα απόσπασμα από το εντελώς αντιπολιτικώς ορθό, βιβλίο της  Oriana Fallaci (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003) που εξέδωσε το 2003 και ασχολείται με το ισλαμικό ζήτημα και την λαθρομετανάστευση. Η συγγραφέας φαίνεται πως δεν μάσαγε τα λόγια της.

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Εγώ τον αποκαλώ «τέρας του καπιταλισμού» γιατί  με σκοπό το οικονομικό όφελος, το χρήμα και το κέρδος έχει ευτελίσει την ανθρώπινη ζωή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και μερικές από τις πιο σπουδαίες ανθρώπινες αξίες όπως η Δικαιοσύνη και η Ισότητα.

Ο Μίλτον Φρίντμαν, ο θεμελιωτής  της  «επανάστασης της σχολής του Σικάγο» το 1970 είχε μια απλή ιδέα: « Εκμεταλλεύσου την τραγωδία, μια κρίση, ένα πόλεμο, μια φυσική καταστροφή, για να αποκομίσεις κέρδος»! 
Παρ’ όλο  που η μέθοδος αποδείχθηκε αλάνθαστη, ωστόσο στις αρχές της εφαρμογής της δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος στην Αμερική. Το κίνημά του βασιζόταν στην εξίσωση Καπιταλισμός – Ελευθερία – Ελεύθερη Αγορά, αλλά οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν ψήφιζαν  πολιτικούς που ακολουθούσαν τις συμβουλές του. Αντίθετα, τα  μοναδικά καθεστώτα που εφάρμοζαν πιστά το δόγμα της ελεύθερης αγοράς ήταν οι δικτατορίες, εκεί που απουσίαζε καταφανώς η ελευθερία. 

Ο Φρίντμαν δεν πτοήθηκε. Αυτός και οι μαθητές του  έδωσαν  τα «φώτα» τους    σε επενδυτές,  επιχειρηματίες,   και διεθνείς δανειστές , να εκμεταλλευθούν τον πανικό   μιας καταστροφής, μιας τεχνητής κρίσης,  ενός πολέμου ώστε οι εταιρείες τους να βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη στη «γη της Επαγγελίας» και να μετρούν στον ισολογισμό τους αμύθητα υπερκέρδη.

«Μετά το τσουνάμι του 2004 στη Σρι Λάγκα, ξένοι επενδυτές σε αγαστή συνεργασία με το κράτος και τις διεθνείς τράπεζες, παρέδωσαν ολόκληρη την πανέμορφη ακτογραμμή σε επιχειρηματίες που κατασκεύασαν γρήγορα μεγάλα θέρετρα, εμποδίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ψαράδες να χτίσουν τα παραθαλάσσια χωριά τους. Η κυβέρνηση της Σρι Λάγκα ανακοίνωσε πως εξαιτίας ενός σκληρού παιχνιδιού της μοίρας , η φύση ( ! ) έδωσε στη Σρι Λάγκα μια μοναδική ευκαιρία, κι έτσι από αυτή τη μεγάλη τραγωδία θα αναδυθεί ένας, παγκόσμιας ακτινοβολίας, τουριστικός προορισμός.
 Όταν ο τυφώνας Κατρίνα έπληξε τη Νέα Ορλεάνη κι ένα ολόκληρο πλέγμα Ρεπουμπλικάνων πολιτικών και ιδιωτικών εργοληπτικών εταιρειών  άρχισαν να μιλάνε για «λευκή σελίδα» και ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ, είχε πλέον καταστεί ολοφάνερο ότι προτιμώμενη  μέθοδος προώθησης των επιχειρηματικών σκοπών, ήταν η εκμετάλλευση συλλογικών τραυμάτων προκειμένου να επιβληθούν ΡΙΖΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ» *1

Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

Ο λόγος που μειώνονται δραματικά τα δημόσια σχολεία είναι επειδή θα επιδοτηθούν από το  κράτος τα ιδιωτικά σχολεία. Για σκεφτείτε το λίγο. Εξοικονόμηση μισθών και συντάξεων από αδιόριστους και απολυμένους εκπαιδευτικούς και εισροή φόρων από την ιδιωτικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος ! Ο εκπλειστηριασμός των Δημόσιων σχολείων θα προσφέρει στο κράτος το εξής  όφελος : το κόστος των μισθών και το κόστος της ασφάλισης υγείας και συντάξεων που θα προσλαμβάνονται στα επιδοτούμενα σχολεία, θα το αναλαμβάνουν τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που θα διευθύνουν τα νέα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Δηλαδή, οι ιδιοκτήτες αυτών των ιδιωτικών επιχειρήσεων!

Η δραματική μείωση των Στρατοπέδων και των τμημάτων της Αστυνομίας, η αύξηση της εγκληματικότητας και παράλληλα η ξέφρενη εισροή παράνομων αλλοδαπών - εκ των οποίων ένα μεγάλο ποσοστό  ανήκει στη μαύρη λίστα των κακοποιών όλης της Υφηλίου –ένα σκοπό έχει : να τρομοκρατηθούν οι πολίτες, η ασφάλειά τους να μην είναι  επαρκής, και να βρουν πρόσφορο έδαφος οι ιδιωτικές εταιρείες μισθοφορικών στρατών καθώς και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ασφάλειας σε τοπικό επίπεδο αλλά και εθνικό, ώστε να συνάψουν  συμβόλαια παροχής υπηρεσιών με την Κυβέρνηση !

Τι μας λένε αυτά τα παραδείγματα; Ότι ο υπερπληθωρισμός μπορεί να καταπολεμηθεί με τα κατάλληλα σκληρά και δραστικά μέτρα.

Πως όμως θα περνούσαν οι ριζοσπαστικές αυτές αλλαγές σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που οι συμβάσεις αορίστου χρόνου εργασίας στο Δημόσιο αλλά και στον Ιδιωτικό τομέα ήταν το μεγάλο εμπόδιο; 

Πως θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οι αλλαγές όταν σε μία και μόνο απόλυση ενός εργαζομένου ή στην αύξηση δέκα λεπτών του  ευρώ ενός προϊόντος αντιδρούσαν με δύναμη και σθένος οι πολίτες;

Η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου βρήκε τη λύση. Απευθύνθηκε στους Δανειστές μας για βοήθεια. Όταν δεν μπορεί η ελληνική Κυβέρνηση να αλλάξει τα πράγματα, μπορεί το ΔΝΤ ! 
Πριν από αυτό όμως, έπρεπε οι πολίτες να καταλάβουν ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Η δημιουργημένη,  από τα φερέφωνα της New Age,  τεχνητή κρίση τους χρέους, έκανε πολύ καλά τη «βρώμικη δουλειά».

 Έτσι, σήμερα, ζούμε μια εποχή εταιρικών σφαγών,  με την Ελλάδα - και πολλές άλλες χώρες - να υφίσταται τεράστια βία παράλληλα με οργανωμένες προσπάθειες αναμόρφωσής της,  με βάση το μοντέλο της οικονομίας της «ελεύθερης αγοράς». 
Ο Γκάντι, στο άρθρο του «Non-Violence-The Greatest Force»  το 1926, είπε τα εξής : «Ένας οικονομικός πόλεμος είναι ένα παρατεταμένο βασανιστήριο. Και οι καταστροφές του δεν είναι λιγότερο τρομακτικές από εκείνες που περιγράφονται στη βιβλιογραφία για τον καθαυτού αποκαλούμενο πόλεμο. […] Το κίνημα εναντίον του οικονομικού πολέμου έχει καλές προθέσεις. Όμως με κατατρώει ο φόβος ότι το κίνημα θα αποτύχει αν δεν φτάσει στη ρίζα του κακού : την ανθρώπινη απληστία».  

Από το 1926 μέχρι το 2014, σχεδόν ενενήντα χρόνια μετά,  τα λόγια του Γκάντι δεν απέχουν  σχεδόν καθόλου από τη σημερινή πραγματικότητα.   Το κίνημα εναντίον του οικονομικού πολέμου απέτυχε. Και η απληστία της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, ροκανίζει την δημόσια και ιδιωτική περιουσία των χωρών που είχαν την ατυχία να πληγούν από την οικονομική κρίση, «δημιουργημένη» από τις αισχρές  και δωσίλογες Κυβερνήσεις τους. 

Ο Γάλλος θεωρητικός Ζαν Μποντριγιάρ έχει χαρακτηρίσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις «υπερβάσεις της πραγματικότητας». Υπό μία άλλη έννοια, οι στρατηγικές επιθέσεις μνημονιακών κυβερνήσεων εναντίον των φορολογούμενων πολιτών βασίζονται στο στοιχείο της απομόνωσης και του αιφνιδιασμού σκληρών και  ριζικών μεταρρυθμίσεων. Μέχρι πρότινος  η πραγματικότητα του πολίτη είχε ανθρώπινο πρόσωπο, με σύμμαχο ένα κράτος δικαίου με κοινωνικές παροχές. Η υπέρβαση επήλθε αφού υπογράφηκαν οι μνημονιακές συμφωνίες μεταξύ Κυβέρνησης και υποτιθέμενων ειδικών διάσωσης της οικονομίας που κατόπιν εφαρμόσθηκαν με τα πιο σκληρά μέσα εξαναγκασμού.

Οι ιδεολόγοι της ελεύθερης αγοράς, οι οπαδοί του φριντμανισμού,  ας κοιτάξουν σήμερα την εκστρατεία τους στην Ελλάδα. 

Οι Δημοσιονομικές περικοπές , η ανεργία, οι σκληρές και άδικες φορολογήσεις, και η ανεπάρκεια του συστήματος της υγείας, έχουν οδηγήσει το μεγαλύτερο μέρος του λαού στην εξαθλίωση, δίχως να επιφέρουν  την ανάκαμψη που τόσο ευελπιστούσαν στην οικονομίας της.

Γιατί λοιπόν οι Κυβερνήσεις συνεχίζουν να εναποθέτουν φρούδες ελπίδες στους ειδικούς διασώστες της οικονομίας, αφού τελικά αποδείχθηκαν ότι δεν είναι ούτε διασώστες αλλά ούτε καν ειδικοί;

Όταν έληξε ο πόλεμος στο Ιράκ, η κατοχική κυβέρνηση των ΗΠΑ σχεδίασε ένα νομοθετικό διάταγμα που όριζε ότι οι ξένοι επενδυτές μπορούσαν να αποκτήσουν άδειες και να τους ανατεθούν συμβάσεις διαρκείας τουλάχιστον σαράντα χρόνων, ενώ θα ήταν οι πρώτοι υποψήφιοι για την ανανέωση των αδειών και των συμβάσεων μετά το τέλος της ισχύος τους, κάτι που σήμαινε ότι οι μελλοντικές εκλεγμένες ιρακινές κυβερνήσεις θα δεσμεύονταν από συμφωνίες που είχαν υπογράψει οι κατοχικές Αρχές. Επίσης η κατοχική Κυβέρνηση των ΗΠΑ δέσμευσε 20 δισεκατομμύρια δολάρια από τα έσοδα της εθνικής πετρελαϊκής εταιρείας του Ιράκ, για να τα διαθέσει κατά το δοκούν !!!

«Περίπου 8.8 δισεκατομμύρια δολάρια από αυτά τα χρήματα συχνά αναφέρονται ως «τα χαμένα δισεκατομμύρια του Ιράκ», επειδή το 2004 κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος, μέσα στους γραφειοκρατικούς μαιάνδρους των ελεγχόμενων από τις ΗΠΑ υπουργείων του Ιράκ. Τον Φεβρουάριο του 2007 , ο Μπρέμερ – κορυφαίος  απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Ιράκ ο οποίος σχεδίασε τον οικονομικό μετασχηματισμό της χώρας  σύμφωνα με το πρόγραμμα της σχολής του Φρίντμαν – υπερασπίστηκε σε μία επιτροπή του Κογκρέσου αυτή την έλλειψη χρημάτων λέγοντας : «Η προτεραιότητά μας ήταν να θέσουμε πάλι σε κίνηση την οικονομία του Ιράκ. Το πρώτο μας βήμα ήταν να δώσουμε χρήματα στον ιρακινό λαό όσο το δυνατόν πιο γρήγορα». Όταν ο οικονομικός σύμβουλος του Μπρέμερ, Ντέιβιντ Όλιβερ, ρωτήθηκε από την επιτροπή για τα χρήματα που έλειπαν, απάντησε : « Ναι, καταλαβαίνω. Όμως αυτό που λέω είναι : ΚΑΙ ΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;» *2

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΗΡΩ

*1,2 Ναόμι Κλέιν, Το Δόγμα του Σοκ