ΟΙ ΑΧΥΡΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ

«Μόλις παρέμβει ο εισαγγελέας για το δηλητήριο που

πότιζαν  τα παιδιά στις Σκουριές και σε όλη τη Βόρεια 

Ελλάδα, 

μόλις παρέμβει ο εισαγγελέας για το δηλητήριο στα φρούτα, 

στα λαχανικά και σε όλη τη διατροφική αλυσίδα, για το 

έγκλημα που έχει συντελεστεί σε όλη την περιοχή, δεν 

χρειάζεται να παρέμβει για μένα, παραδίδομαι μόνος μου.
Το ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια της συνεργασίας του με τη Νέα 

Δημοκρατία και τους εργολάβους που τους στηρίζουν, αίρει 

τη διαγραφή Πάχτα. Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, κατά τη 

συγκυβέρνηση, μπορούν να συνεχίζουν να πίνουν αρσενικό 

για να μη θιχτούν τα συμφέροντα της κομπίνας της εξόρυξης 

χρυσού», απάντησε πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. 

Οι αχυράνθρωποι του γυαλιού και του χαρτιού, έκαναν πάλι το θαύμα τους. Οι χορευτές του ράιχ, έστησαν και πάλι τον αιμοσταγή χορό τους γύρω από τα λόγια του Καμμένου. 
<<Χτυπούν οι καμπάνες από χτες, χάνεται η χώρα!!!!!! Γρήγορα ο Καμμένος στον Εισαγγελέα!!!!!!!! Κλείστε του το στόμα!!!!!!!!! Λέει πολλές αλήθειες!!!!!!! >>…. Φωνάζουν παντού τα τσιράκια της δημοσιογραφίας.

Όταν ο Καμμένος λέει αλήθειες, όταν δίνει συνεντεύξεις, όταν κάνει ομιλίες, οι δημοσιογράφοι είναι απόντες. 

Όταν επιτελούνται εγκλήματα στις σκουριές, οι δημοσιογράφοι είναι απόντες.

 Όταν το αρσενικό δηλητηριάζει και σκοτώνει ανθρώπους, οι δημοσιογράφοι είναι απόντες. 

Αυτή τη γραμμή έχουν πάρει από τα αφεντικά. Αυτή τη γραμμή ακολουθούν και θα την υπερασπίζονται μέχρι το θάνατο τους. Τους έχουμε μάθει και τους φτύνουμε πλέον. Είναι εμετικοί, τα λεφτά που παίρνουν είναι πολύ λίγα σχετικά, για να αποσιωπούν τόσο μεγάλες αλήθειες!!! Για λίγα φράγκα έχουν ξεπουλήσει τη συνείδηση τους. Δεν είδα ποτέ να κάνουν τόσο ντόρο για τα εγκλήματα που συντελούνται εν Ελλάδι από τους εδροστρεφείς προδότες της χώρας μας, όσο ντόρο έχουν κάνει για τα λόγια του Καμμένου !!!

Αλλά δεν είναι τα λόγια του Καμμένου που τους φοβίζουν τόσο. 

Είναι οι θέσεις του, οι πράξεις του, και το ότι δεν συμβιβάζεται και δεν υποδουλώνεται στην τρόικα. Αυτό φοβούνται. Τρέμουν την αλήθεια. Τρομάζουν από τις παρανομίες που έχουν κάνει εις βάρος του ελληνικού λάου. Γι’ αυτό είναι αποκομμένος ο Καμμένος από τα μεγαλοκάναλα και τις μεγαλοεφημερίδες , όταν μιλάει για αλήθειες. Γι’ αυτό κάνουν ντόρο όταν πει κάποια κουβέντα από αγανάκτηση.

 
Όταν τελειώσει ο χρόνος τους λοιπόν,  εγώ προσωπικά πριν με τελειώσει κάποια σφαίρα από τα τσιράκια του συστήματος, θα έχω πρώτα βροντοφωνάξει την αλήθεια. Κι ας έρθει να με πιάσει κι έμενα εισαγγελέας γι’ αυτό που λέω. Γιατί έχω μερικές σημαντικές ερωτήσεις να του υποβάλω, για το ποσό νόμιμες είναι οι πολιτικές πρακτικές των κυβερνώντων μας, που μας έχουν βυθίσει στην φτώχεια για να γίνουν αυτοί βαθύπλουτοι!!!!!!!!!

ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ - ΒΙΚΥ ΣΤΑΜΑΤΗ

ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΒΙΚΥ ΣΤΑΜΑΤΗ


Οι άγριοι καβγάδες προτού ο Ακης Τσοχατζόπουλος πάρει διαζύγιο, το κουτρουβάλιασμα της πρώην συζύγου στις σκάλες, η «εισβολή» στο Πεντάγωνο και το ξύλο στη Φιλιππινέζα

Το 1964 ο 25χρονος Ακης Τσοχατζόπουλος, ένας φτωχός εργαζόμενος φοιτητής, παντρεύεται στο Μόναχο τη Γερμανίδα Γκούντρουν Μολντενχάουερ. Θα παραμείνουν παντρεμένοι για 40 χρόνια, αποκτώντας δύο παιδιά, και θα συμπορευτούν στην πολιτική εξέλιξή του μέχρι τα ύπατα κυβερνητικά αξιώματα. Eνα κεφάλαιο ζωής που θα κλείσει το 2004 όχι μόνο οριστικά, αλλά και επεισοδιακά. 

Στη ζωή του πρώην υπουργού έχει μπει η Βίκυ Σταμάτη που θέλει να γίνει η δεύτερη κυρία Τσοχατζοπούλου. Υστερα από 10 χρόνια πολύκροτης σχέσης, με την Γκούντρουν να αντιστέκεται σθεναρά στην προοπτική διαζυγίου, τελικά το «γερμανικό κάστρο» θα πέσει κάτω από την πίεση του «οδοστρωτήρα» από την Αταλάντη…



Καθαρίζοντας τα τζάμια ήρθε ο έρωτας

Το 1959 και έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις γυμνασιακές του σπουδές, ο 20χρονος Ακης Τσοχατζόπουλος, ένας ταπεινός πλην ευθυτενής νεαρός, θα μεταναστεύσει στο Μόναχο για να εργαστεί και να σπουδάσει. Θα πάει στην Πολυτεχνική Σχολή της γερμανικής τότε πρωτεύουσας, απ’ όπου θα πάρει το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού. Αποφασίζει να παραμείνει στη Γερμανία και να συνεχίσει τις σπουδές του για να πάρει το δεύτερο πτυχίο του ως οικονομολόγος μηχανικός. Συγχρόνως, ως παιδί φτωχής οικογένειας, εργάζεται για να μπορεί να χρηματοδοτεί τις σπουδές του σε μια εταιρεία καθαρισμού τζαμιών. Ο νεαρός Ακης λέγεται ότι μία φορά την εβδομάδα ανέβαινε στην εξωτερική σκαλωσιά και καθάριζε σχολαστικά τα τζάμια ενός ουρανοξύστη. Σε έναν από τους ορόφους του κτιρίου στεγαζόταν μια τράπεζα όπου εργαζόταν η ξανθιά Γκούντρουν ως γραμματέας. 

Ο Ακης ερχόταν τετ α τετ με την Γκούντρουν, εκείνος έξω από το τζάμι, εκείνη από μέσα. Μία, δύο, τρεις, και το μεταξύ τους ειδύλλιο δεν αργεί να μπλεχτεί. Είναι περίπου συνομήλικοι, νέοι και ερωτευμένοι και σύντομα επισημοποιούν τη σχέση τους. Το 1964 παντρεύονται στο Μόναχο και αποκτούν δύο παιδιά, την Αρετή και τον Αλέξανδρο. Ο Ακης στο μεταξύ δουλεύει σε τεχνική εταιρεία με δημόσια έργα και αναγκάζεται να παραμείνει συνολικά στη Γερμανία 16 ολόκληρα χρόνια, αφού η χούντα τού έχει αφαιρέσει την ιθαγένεια και απαγορεύσει την είσοδό του στην Ελλάδα. Στην πατρίδα θα επιστρέψει το 1975, όταν και εντάσσεται στο νεοϊδρυθέν τότε ΠΑΣΟΚ, ενώ η Γκούντρουν με τα παιδιά τον ακολουθούν αργότερα, όταν πλέον ο Ακης έχει μπει για τα καλά στην κεντρική πολιτική σκηνή. 

Το ζευγάρι σε πρώτη φάση μένει σε μια γκαρσονιέρα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, αφού τα οικονομικά τους είναι πενιχρά. Στις εκλογές του ’81, ο Α. Τσοχατζόπουλος, που βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, εκλέγεται βουλευτής, εγκαινιάζοντας την πολιτική του σταδιοδρομία. Τότε σύμφωνα με τη φορολογική του δήλωση, είναι ακόμα ανέστιος, με μόνο περιουσιακό απόκτημα ένα αυτοκίνητο Opel Ascona 1.600 cc στο όνομα της Γκούντρουν, ενώ τα δηλωθέντα εισοδήματά του ήταν περίπου 566.000 δραχμές από τη συμμετοχή του σε ποσοστό 10% σε μια κατασκευαστική εταιρεία (Κ. Αρβανίτης και ΣΙΑ Ο.Ε.). 

Ο Ακης είναι γλεντζές και έξω καρδιά, η ψυχή της παρέας, χιουμορίστας, με ευγενείς καλοσυνάτους τρόπους και λάτρης του ωραίου φύλου. Είναι επίσης εμφανίσιμος και όσο η πολιτική του καριέρα απογειώνεται τόσο ανεβαίνουν και οι μετοχές του στο γυναικείο φύλο. Η Γκούντρουν, από την άλλη, είναι μια γυναίκα κλειστή, όχι ιδιαίτερα κοινωνική και πρόσχαρη, «με τα κλισέ μιας Γερμανίδας», όπως χαρακτηριστικά λένε, χαρακτήρας διαμετρικά αντίθετος με τον εξωστρεφή Ακη, αλλά το ζευγάρι δεν δείχνει ακόμα να απειλείται από εξωγενείς παράγοντες. Η οικογένεια θα μετακομίσει αργότερα στο Χαλάνδρι και τη δεκαετία του ’90 ο Ακης είναι ήδη ένα πανίσχυρο πολιτικό πρόσωπο. Μέχρι που το ’94 θα κάνει τη γνωριμία που θα αλλάξει άρδην τη ζωή του. 



Ο γάμος στο Παρίσι 

Τον Ιούνιο του 2004 μέσα σε πράσινα βελούδινα κουτιά καταφτάνουν σχεδόν στο σύνολο του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας τα προσκλητήρια γάμου της Βίκυς Σταμάτη με τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Υστερα από 10 χρόνια σχέσης το όνειρό της να γίνει κυρία υπουργού παίρνει, επιτέλους, σάρκα και οστά. Μια δεκαετία με πολλές διακυμάνσεις, θυελλώδεις καβγάδες και πολύ πάθος - συνήθεις καταστάσεις δηλαδή μεταξύ δύο ερωτευμένων ανθρώπων. Κυρίως όταν ο ένας από τους δύο βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να είναι παντρεμένος πολιτικός και πατέρας δύο ενήλικων παιδιών. Η ενοχλητική για τη Β. Σταμάτη παρουσία της τότε συζύγου του Α. Τσοχατζόπουλου, Γερμανίδας Γκούντρουν Μολντενχάουερ, ήταν ένας μόνιμος πονοκέφαλος που σκίαζε τη σχέση του ερωτευμένου ζεύγους. 

«Οσο εγώ ζω, διαζύγιο δεν πρόκειται να του δώσω. Και αν συνεχίσουν να με εξευτελίζουν με αυτό τον τρόπο, θα δώσω στη δημοσιότητα τις κασέτες που έχω στα χέρια μου με αυτή να με βρίζει χυδαία», είναι η μόνιμη επωδός της Γκούντρουν, η οποία δεν μπορούσε να ανεχτεί ούτε τις δημόσιες εξόδους του συζύγου της με την ερωμένη του ούτε το γεγονός της κοινής τους συγκατοίκησης. Μια απειλή όμως η οποία, όπως απεδείχθη, δεν έγινε και πράξη. Το διαζύγιο άργησε να βγει, αλλά εκδόθηκε. Πλέον η κυρία Σταμάτη θα είναι και κυρία Τσοχατζοπούλου, μια προοπτική που πρέπει να εορταστεί με τις πρέπουσες τιμές. 

Ο γάμος είχε αριστοκρατική εσάνς, γαλλική φινέτσα, glam και πολυτέλεια. Στις 11 Ιουλίου 2004 ο Α. Τσοχατζόπουλος παντρεύεται την εδώ και 10 χρόνια σύντροφό του Β. Σταμάτη στο ορθόδοξο εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι - εκεί όπου παντρεύτηκαν η Χριστίνα Ωνάση και ο Τιερί Ρουσέλ και κηδεύτηκε η Μαρία Κάλλας. Το ζευγάρι καταφτάνει με μια μπλε Jaguar, η βροχή πέφτει ασταμάτητα, κάνει κρύο -μόλις 13 βαθμοί Κελσίου-, κουμπάρος είναι ο Μισέλ Καντάς, Γάλλος πολιτικός μηχανικός και παλιός φίλος του Ακη, και το μυστήριο ευλογεί ο μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ. Η ατμόσφαιρα είναι «μουδιασμένη». Στην τελετή αλλά και στη δεξίωση που ακολουθεί στο ξενοδοχείο «George V» της αλυσίδας «Four Seasons» δεν παρίστανται οι πολυάριθμοι επίσημοι προσκεκλημένοι του ζευγαριού, ούτε πολιτικοί, αλλά ούτε και τα παιδιά του πρώην υπουργού.

Την τελετή παρακολουθούν μόνο τα αδέλφια του Α. Τσοχατζόπουλου, οι γονείς και ο αδελφός της Β. Σταμάτη και μετρημένοι στα δάχτυλα φίλοι τους. Η Β. Σταμάτη ήθελε όμως ο γάμος της να συζητηθεί, να γίνει το κοσμικό event της χρονιάς, να αφήσει εποχή. Ο Ακης δεν της χάλασε το χατίρι, παρότι οι συνεργάτες του τον συμβούλευσαν να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να αποφύγει την υπερβολική έκθεση. Του συνέστησαν μάλιστα να παντρευτεί σε κάποιο ξωκλήσι ή τουλάχιστον στην εκλογική του περιφέρεια ή στο χωριό της νύφης, έξω από την Αταλάντη, στο ορεινό Ζέλι. Φυσικά δεν τους άκουσε. Πολλοί, όμως, ήταν και οι προσκεκλημένοι που, σύμφωνα με όσα λέγονταν τότε, ενημέρωναν τη Β. Σταμάτη ότι «δεν θα καταφέρουν να παρευρεθούν», προφασιζόμενοι διάφορες αιτίες. 

Με αποτέλεσμα τις μπομπονιέρες με τις ασημένιες καρδιές από τον Καίσαρη, το κουαρτέτο πνευστών και τα βιολιά που συνόδευσαν μουσικά τη δεξίωση, τα πολυτελή δωμάτια του «Four Seasons», τα ακριβά κρασιά και τα έπιπλα Louis XV να μην είχαν τη χαρά να τα απολαύσουν. Ο βασιλικός γάμος που ονειρευόταν η νύφη δεν είχε την ποθητή κοσμική βαρύτητα. Οι λόγοι είναι πολλοί και έχουν να κάνουν κυρίως με τη δική της μεγαλομανία.


Τα «γαλλικά» στην Γκούντρουν

Η Β. Σταμάτη εγκαταλείπει για πρώτη φορά το Ζέλι σε ηλικία 19 ετών, όταν έρχεται στην Αθήνα με σκοπό να δώσει εξετάσεις στη Νοσηλευτική Σχολή του Στρατού. Δεν πετυχαίνει και η πρώτη της δουλειά είναι σε ένα εφοπλιστικό γραφείο στον Πειραιά. Οι στενές σχέσεις που αποκτά με τον διευθυντή της προκαλούν ποικίλα σχόλια και καχυποψία. Περισσότερο προβληματισμένη όμως είναι η σύζυγος του διευθυντή του εφοπλιστικού γραφείου, που δεν μπορεί να δείξει κατανόηση για την ιδιαίτερα στενή σχέση που είχε η υπάλληλος με τον σύζυγό της. 

Σύντομα, λοιπόν, απολύεται και ψάχνει πάλι για δουλειά. Επόμενος σταθμός, η ΔΕΗ. Πάλι υπαλληλική θέση, αλλά όπως πάντα σε πρωταγωνιστικό ρόλο οι φιλοδοξίες. Η ιδιότητα της γραμματέως δεν ταίριαζε με τις υψηλές προσδοκίες της εμφανίσιμης μελαχρινής που έψαχνε να βρει την κατάλληλη ευκαιρία ανέλιξης. Αυτή θα έρθει το ’94, όταν σε μια εκδήλωση γνωρίζεται με τον Α. Τσοχατζόπουλο που τότε ήταν υπουργός Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. 

Την επόμενη κιόλας μέρα θα εμφανιστεί στο γραφείο του ζητώντας να της κανονίσουν ραντεβού με τον υπουργό και το καταφέρνει. Δύο μέρες αργότερα, η Βίκυ βρίσκεται στο πολιτικό γραφείο του Ακη στα Πατήσια, στην οδό Κομνά Τράκα, με αρχικό αίτημα να τη μεταθέσουν στο Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων της ΔΕΗ. Σύντομα θα εγκατασταθεί κανονικά στο γραφείο του Α. Τσοχατζόπουλου λειτουργώντας περισσότερο ως οικοδέσποινα παρά ως υπάλληλός του. Τουτέστιν όταν το τηλέφωνο χτυπά η οικοδέσποινα απαντά - είτε αυτό είναι το κόκκινο τηλέφωνο είτε το προσωπικό του. Η Β. Σταμάτη απαντά σε όλα, σε σημείο που ο μακαρίτης ο Ανδρέας Παπανδρέου που τον καλούσε στο κόκκινο τηλέφωνο να προβληματιστεί σφόδρα. Το ίδιο όμως προβληματισμένη είναι και η Γκούντρουν. Τα κουτσομπολιά έχουν αρχίσει και φουντώνουν και κάποιοι συνεργάτες του Ακη που έχουν απομακρυνθεί από κοντά του με παρέμβαση της Βίκυς είναι πρόθυμοι να μιλήσουν εκεί που δεν πρέπει. Ο Ακης προτείνει ως λύση να βρουν ένα διαμέρισμα κοντά στο πολιτικό του γραφείο, αλλά γειτονιές όπως τα Πατήσια και η Φωκίωνος Νέγρη δεν είναι δυνατόν να φιλοξενήσουν μια κυρία με το γούστο και τα υψηλά αισθητικά κριτήρια της Β. Σταμάτη. 

Προς το παρόν, κρίνεται κατάλληλο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες να ετοιμάσει τη βαλίτσα της και να εγκατασταθεί στο Λονδίνο μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος, αλλά και για να παρακολουθήσει μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης. Θα παρακολουθήσει συγχρόνως και μαθήματα savoir vivre θέλοντας να κατακτήσει και τα μυστικά της καλής ζωής που την περιμένει. Η παραμονή της στο Λονδίνο θα διαρκέσει έναν μήνα και αμέσως μετά οι βαλίτσες της θα αδειάσουν σε ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι. Οχι σε ένα οποιοδήποτε διαμέρισμα, αλλά σε όροφο ενός ιστορικού κτιρίου όπως αυτό του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην οδό Νεοφύτου Βάμβα 5.

 Το συγκεκριμένο διαμέρισμα ανήκε στην Ντόλλυ Γουλανδρή, με τελευταίο ενοικιαστή της τότε τον Γιάννη -Τζίγγερ- Βαρδινογιάννη που το είχε αφήσει πολλούς μήνες πριν. Ο λόγος που το διαμέρισμα έμενε ανοίκιαστο δεν ήταν επειδή δεν άρεσε στους ενδιαφερόμενους, αλλά επειδή ελάχιστοι θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στο ακριβότατο ενοίκιό του. Τα νέα της εγκατάστασης δεν αργούν να κυκλοφορήσουν, καθώς πολλοί είναι αυτοί που γνωρίζουν για την περίπου συγκατοίκηση του υπουργού με τη σύντροφό του. 

Το κακό είναι ότι τα νέα φτάνουν και στα αφτιά της Γκούντρουν, της νόμιμης συζύγου, που, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, θέλει να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την αλήθεια. Ενα απόγευμα χτυπάει την πόρτα του διαμερίσματος και εμφανίζεται η Β. Σταμάτη. Την αναγνωρίζει φυσικά και οι φωνές ακούγονται μέχρι έξω. Οι γείτονες ορκίζονται ότι άκουσαν μια έξαλλη Β. Σταμάτη να την αποκαλεί «γριά Γερμανίδα», η οποία μάλιστα πάνω στα νεύρα της την έσπρωξε, με αποτέλεσμα η άτυχη σύζυγος να κουτρουβαλήσει στις σκάλες. Λένε ότι έπεσε και ξύλο. 

Η φασαρία που προκλήθηκε έφερε επιτόπου την Αμεση Δράση στο διαμέρισμα, αλλά η ασφάλεια του υπουργού, που είχε στο μεταξύ ειδοποιηθεί, απομάκρυνε το περιπολικό και ζήτησε να μην πάρει έκταση το περιστατικό. Από την άλλη πλευρά, τόσο η σύζυγος όσο και τα παιδιά του υπουργού προσπάθησαν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, κάνοντας υπομονή γιατί οι πολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες: μεσολάβησαν η ασθένεια και ο μετέπειτα θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Α. Τσοχατζόπουλος είναι υποψήφιος για την πρωθυπουργία και έπεται η αναμέτρηση στο Συνέδριο  του κινήματος με τον Κώστα Σημίτη. 

Το πολιτικό μέλλον του είναι σε κρίσιμη φάση και κανείς δεν έχει συμφέρον να του κάνει κακό. Υπάρχουν βέβαια απειλές από τη μεριά της Γκούντρουν, έκρυθμες καταστάσεις, αλλά μένουν στο σπίτι. Στις 18 Ιανουαρίου του 1996 ο Ακης χάνει την αναμέτρηση από τον Σημίτη, αλλάζει πόστο και πλέον προσφωνείται «υπουργός Αμυνας». Ο Α. Τσοχατζόπουλος, που ακόμα και στα ρούχα που λάμβανε ως δώρο έβγαζε τις επώνυμες ετικέτες για να μην προκαλεί, μετά τη γνωριμία του με τη Β. Σταμάτη κυκλοφορεί από την κορυφή ως τα νύχια με πανάκριβα κοστούμια που «φωνάζουν» την επώνυμη προέλευσή τους.


Οταν η Βίκυ έχει τα νεύρα της

Η σχέση τους έχει σκαμπανεβάσματα και ο έκρυθμος χαρακτήρας της Β. Σταμάτη τη φτάνει συχνά σε οριακό σημείο. Ενα βράδυ που ο υπουργός επιστρέφει από κάποιο επίσημο ταξίδι του στο εξωτερικό, όπου, σύμφωνα με τις ανάγκες του πρωτοκόλλου, θα έπρεπε να συνοδεύεται από τη σύζυγό του, η Βίκυ επιχειρεί σε έξαλλη κατάσταση να εισβάλει στο Πεντάγωνο για να τον προϋπαντήσει. 

Οι στρατονόμοι τής απαγορεύουν την είσοδο, αλλά ακόμα θυμούνται με κάθε λεπτομέρεια τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία τους περιέλουσε όχι μόνο αυτούς, αλλά και τον υπουργό τους, επειδή δεν της επέτρεψαν να τον δει. Παρηγοριά της πάντα σε τέτοιου είδους εντάσεις είναι το shopping therapy, ωστόσο αν και καλή πελάτισσα η Β. Σταμάτη είναι και απαιτητική. 

Σε τέτοιο σημείο μάλιστα, ώστε εργαζόμενες σε γνωστό κομμωτήριο στο Κολωνάκι παρά τα γενναία πουρμπουάρ που λαμβάνουν από τα χέρια της «φρικάρουν» κάθε φορά που τη βλέπουν, αφού η συμπεριφορά της όταν δεν της αρέσει το αποτέλεσμα δεν έχει κανένα αντίτιμο. Πάντως δεν έχουν μόνο αυτές την ίδια γνώμη. Ενα πρωί η οικιακή βοηθός της από τη Σρι Λάνκα για ασήμαντη αφορμή δέχεται χτυπήματα από την κυρία του σπιτιού, φεύγει από το σπίτι και στέλνει επιστολή στον υπουργό όπου του εξηγεί τη συμπεριφορά της συμβίας του. 

Δεν αρκέστηκε όμως να μιλήσει μόνο στον υπουργό. Δύο μέρες αργότερα η εφημερίδα «Αυριανή» βάζει για πολλές ημέρες υπέρτιτλο-κουίζ «Ποια σύντροφος υπουργού δέρνει τη Φιλιππινέζα της;». Τελικά ο εκδότης, προφανώς ύστερα από πίεση του Ακη, δεν το αποκαλύπτει ποτέ. Είναι προφανές ότι η Β. Σταμάτη, όσο πλουσιοπάροχα και να ζει, δεν αντέχει να είναι στο περιθώριο, ούτε να έχει τον τίτλο της ερωμένης. Τα νεύρα της ξεσπούν παντού. Οι φύλακες του μουσείου όταν τη συναντούν στο γκαράζ αλλάζουν δρόμο, αφού συχνά πυκνά γίνονται δέκτες των προσβολών της.


Το νέο μέλος της αθηναϊκής ελίτ

Παράλληλα με το shopping και τον καλλωπισμό της, η Β. Σταμάτη δίνει πολύ μεγάλη σημασία και στις δημόσιες σχέσεις. Παρουσιάστριες της τηλεόρασης και κοσμικογράφοι, έπειτα από ευγενικές πιέσεις, ανέλαβαν να της φτιάξουν το προφίλ - κάποιοι μάλιστα με το αζημίωτο. Συγχρόνως επιδιώκει κοινωνικές συναναστροφές με δημοσιογράφους μεγάλων εφημερίδων και τηλεοπτικών αστέρων. 

Και όσο η σχέση του ζεύγους επισημοποιείται, τόσο η Γκούντρουν πεισμώνει και αρνείται να δώσει διαζύγιο. Η Β. Σταμάτη κυκλοφορεί φορώντας Oscar de la Renta δηλώνοντας σύντροφος του Ακη. Τα ζεύγη Φιλίππου, Αγγελόπουλου, Εμφιετζόγλου, Ψυχάρη και Γουλανδρή δειπνούν με το υπουργικό ζεύγος σε γνωστά εστιατόρια ή στο ρετιρέ της Νεοφύτου Βάμβα με κέτερινγκ πάντα από το «Ekali Club». Τον χειμώνα επιλέγουν για τις αποδράσεις τους τα ελβετικά βουνά και το καλοκαίρι καταφεύγουν στην Κόστα Εσμεράλδα στη Σαρδηνία, ενώ η κράτηση στα ξενοδοχεία γίνεται στο όνομα «Κύριος και κυρία Απόστολου Σταμάτη». 

Μέχρι που το 2004 το ζευγάρι μπορεί πλέον να κάνει κρατήσεις στο όνομα «Τσοχατζόπουλος», αφού η Γκούντρουν έχει συναινέσει στην έκδοση διαζυγίου, κρατώντας το πολυτελές σπίτι στο Παλαιό Ψυχικό, το οποίο στο μεταξύ είχε αποκτήσει ο πρώην σύζυγός της. Αγνωστο αν ακόμα η Β. Σταμάτη αισθάνεται περήφανη που φέρει το όνομα Τσοχατζοπούλου.

ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ

Αυτή τη νοοτροπία «ας ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, αρκεί να είναι καλά η δική μου» δεν την κατάλαβα ποτέ. Είναι η νοοτροπία που ανήκει στους «πελάτες» του θιάσου τών 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" τού τόπου. 
Τα κομματόπαιδα του σάπιου παλαιολιθικού πολιτικού κατεστημένου, ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία, και διατηρούν στο ακέραιο όλες τις παλαιοκομματικές τακτικές που χαντάκωσαν τη χώρα . Είναι εκείνοι οι ίδιοι που διακατέχονταν από τη νοοτροπία της κατσίκας όταν τα αφεντικά τους κατέστρεφαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) ! Είναι τα ίδια τσιράκια που αδιαφορούσαν όταν κάποια λαμόγια έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ) , για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα μαγαζιά των Ρίχτερ, που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...
Πάντα ίδια τα κομματόπαιδα. Με την ίδια νοοτροπία εδώ και πενήντα χρόνια, χειροκροτούν τους καιροσκόπους που πριονίσανε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε "εκπαίδευση" , για να μείνουν τα παιδιά τους αγράμματα. Η οπτική τους φτάνει μέχρι το δέντρο, γιατί αν έβλεπαν λίγο μακρύτερα θα καταλάβαιναν ότι το αφεντικό που ψηφίζουν έχει διαταγή ν’ αφήσει τα παιδιά τους αμόρφωτα για να γίνουν υπαλληλάκια των 3,60 , να τα βάλουν πίσω από τον πάγκο των μεγαλομπακάλικων της Γερμανίας που απλώσανε σ’ όλη τη χώρα, να σερβίρουν καφέδες και να πηγαίνουν με το παπί πίτσες στα πάρτι τού «Χριστοφοράκου».
Ναι, δεν έχουν αλλάξει καθόλου από το ’80 τα κομματόπαιδα. Ψηφίζουν κατά το προσωπικό τους συμφέρον τους ίδιους ευτελείς ανθρώπους , σχηματίζουν κλίκες στις γειτονιές ή στα χωριά που κατοικούν, προωθούν κατά τις ανάγκες του κόμματος έναν δικό τους άνθρωπο να εκλεγεί έστω, δημοτικός σύμβουλος, με την ελπίδα να «τακτοποιηθούν» τα βλαστάρια τους – όπως τακτοποιήθηκαν και οι ίδιοι - σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, υιοθετώντας τηn ίδια χρόνια, σαθρή νοοτροπία της κατσίκας. 
Είναι να τους λυπάται κανείς.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Όταν ορκίστηκε η Κυβέρνηση Παπαδήμου – πρώην Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και πρώην Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος - στις 11 Νοεμβρίου 2011 με τη συμμετοχή 35 στελεχών της πρώην Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, έξι στελεχών από τη Νέα Δημοκρατία και τεσσάρων από το ΛΑΟΣ , κανείς δεν περίμενε ότι το, μέχρι τότε,  πολιτικό μοντέλο σχηματισμού κυβερνήσεων της Ελλάδας θα άλλαζε πλέον δραματικά.  

Αυτό το μοντέλο που εδώ και είκοσι χρόνια πλασάρεται στη Ευρώπη και αποτελεί θεμελιώδη βάση της Παγκόσμιας Συγκυβέρνησης ολιγάριθμων Επιχειρήσεων και Τραπεζών, και που το εφάρμοσε - και το εφαρμόζει ακόμα - πρώτη στην Ευρώπη,  η Ελβετία. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι πως η Ελβετία δεν έχει αληθινή κυβέρνηση, διοικείται από τις τράπεζες. Η κυβέρνηση ασχολείται με την παιδεία, με τους δρόμους, όλες  αυτές τις αρμοδιότητες που βρίσκονται στη δικαιοδοσία της τοπικής δημοκρατίας.  

Ο Τόνι Μπλερ, ακολούθησε την ίδια θεωρεία, «θεωρεία του τρίτου δρόμου», όπως ακριβώς έκανε και το είδωλό του στην Αμερική,  ο Κλίντον.  Αποδυνάμωσε δηλαδή το Εργατικό κόμμα, ελάττωσε τις κοινωνικές δαπάνες, έγινε στενός φίλος των μεγάλων αφεντικών και  τους παραχώρησε οικονομικές ελαφρύνσεις.  Ομολογουμένως, η στενή αυτή φιλία, στοίχισε ακριβά στον αγγλικό λαό. 

 Στην Ιταλία πρόσφατα, η αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης,  συνένωσε τα δύο μεγάλα αντίπαλα κόμματα , αποδεικνύοντας πως δεν υπάρχουν πλέον  διαφορετικές ιδεολογίες όταν πρόκειται για την εξουσία που προωθείται από τους ολίγους.  

Το πολιτικό αυτό μοντέλο άρχισε να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα από τα μέσα του ’11 , στην αρχή πειραματικά, με μια υπηρεσιακή κυβέρνηση, για να μην αντιδράσει έντονα ο λαός. Εξασφαλίστηκαν έτσι τρεις  περιπτώσεις : Πρώτον, η εφαρμογή, και  η συνένωση των «προαιώνιων» εχθρών ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας γιατί το απαιτεί το μοντέλο της νέας διακυβέρνησης της Ευρώπης,  δεύτερον, η εξάλειψη της αντιπολίτευσης, και τρίτον, το «ανώδυνο» πέρασμά του στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Εξασφαλίστηκε επίσης η συνεργασία του ΛΑΟΣ, ενός κόμματος που την εποχή πριν την συγκυβέρνηση του Παπαδήμου,  είχε ανοδική πορεία συγκεντρώνοντας ένα αρκετά υψηλό ποσοστό για τα παραδοσιακά δεδομένα της πολιτικής σκηνής του τόπου.  Ακόμα και η φωνή της κας Μπακογιάννη από το ΔΗΣΥ που διατυμπάνιζε πως οι «γελοίες συμπεριφορές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ οδηγούν τον τόπο στην καταστροφή και τη χρεωκοπία», σιώπησε κι αυτή. Με συνοπτικές διαδικασίες, μετά την ολιγοήμερη υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμένου, σχηματίστηκε και πάλι τρικομματική κυβέρνηση, με μόνη διαφορά από την πρώτη,  την  αντικατάσταση του ΛΑΟΣ από τη ΔΗΜΑΡ.  Και ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση της σημερινής δικομματικής πλέον κυβέρνησης εξέφραζε έντονα πολιτικές θέσεις κατά των μνημονίων, τον τελευταίο καιρό οι αντιδράσεις αυτές έχουν κοπάσει και ο ΣΥΡΙΖΑ  προβάλει ένα πιο low profile.  

Ο κύριος Τσίπρας όμως έχει ένα μειονέκτημα. Το κόμμα του είναι  πολυφωνικό και μπερδεύει τους πραγματικούς κυβερνώντες της Ευρώπης που θέλουν να υπάρχει μια ξεκάθαρη πολιτική θέση για κάθε περίσταση. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος πάλι, διατηρεί μεν μια διαφανή  θέση κατά των μνημονίων, ως συνέπεια όμως της πρότασής του για την έξοδο της χώρας, τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση , όσο και από την Ευρωζώνη. Το μόνο Κίνημα  που διατηρεί  ξεκάθαρη την  στάση του κατά των μνημονίων, και εντός ΕΕ , είναι αυτό το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων του κ. Καμμένου και γι’ αυτό ίσως δεν έχει την απαιτούμενη πρόσβαση στα ΜΜΕ.

Η θεωρεία  λοιπόν του «τρίτου δρόμου» , πέρασε από την Ευρώπη στη Ελλάδα, σχεδόν δίχως ουσιαστικές αντιδράσεις, και ορίζει μια κεντρώα πολιτική ανάμεσα στον παραδοσιακό Σοσιαλισμό και στο νεοφιλελευθερισμό.  Όλοι επιθυμούν μια απορρυθμισμένη παγκόσμια οικονομία – όπλο εξαιρετικά χρήσιμο για τη χειραγώγηση του όχλου – για να μπορούν να επιβάλουν μια ελεγχόμενη Δημοκρατία της οποίας το όραμα δεν μπορούν να εξαλείψουν αλλιώς από την ανθρώπινη συνείδηση. 

 Η φίμωση της ελευθερίας του λόγου είναι επίσης ένα από τα ισχυρά όπλα του «τρίτου δρόμου». Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης το όπλο αυτό χρησιμοποιείται κυρίως για χειραγώγηση αλλά και για να ακούγονται μόνο φωνές και θέσεις των κυβερνώντων. Το κλείσιμο της ΕΡΤ τελευταία, αποτελεί απλά μια επίδειξη ισχύος και τον αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα  σοβαρά προβλήματα  της χώρας. 

Από την άλλη, η δήθεν αντικειμενικότητα των ΜΜΕ, οι κοινωνικοί σχολιασμοί, τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, οι πολιτικές αναλύσεις, τα έκτακτα δελτία, μας κάνουν να ξεχνάμε πως η πληροφορία είναι πρώτα από όλα μια εμπορική αξία,  έπειτα ένα μέσον επιρροής, και τελευταία μια είδηση.   Μας κάνουν να ξεχνάμε επίσης πως οι ακριβοπληρωμένοι παρουσιαστές της ενημέρωσης είναι ως επί το πλείστον μισθωτοί των πολυεθνικών. Όταν την πληροφορία την διαχειρίζεται μία επιχείρηση, παύει να είναι πληροφορία. Οι Ολίγοι που κυβερνούν την Ευρώπη, διαμόρφωσαν, εκτός από τις πολιτικές κυβερνήσεις των χωρών,  και τα ΜΜΕ προς όφελος δικό τους. Η μόνη λύση για την καταπολέμηση της εξαθλίωσης των ανθρώπινων αξιών είναι η αφύπνιση !

Της Αργυρώς Καραμανλή 

ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΜΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΤ ;

Μπορεί σήμερα ο κ. Βενιζέλος να «διαρρηγνύει τα ιμάτιά του» και να αποζητά μια πιο... βελούδινη διάλυση της ΕΡΤ όμως ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αυτός που όχι μόνο έσκαψε τον λάκκο αλλά έφτιαξε και το μνήμα όπου εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα ενταφιάστηκε η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση με το σύνολο των εργαζομένων της.

Το άρθρο 66 του νόμου 4002/2011 το οποίο δημοσιοποιήθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 22 Αυγούστου του 2011, το οποίο αποκαλύπτει το notioanatolika.gr, είναι σαφές:

«Με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του κατά περίπτωση εποπτεύοντος Υπουργού:
α) οι ανώνυμες εταιρείες με την επωνυμία «Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου Α.Ε. (Κ.Ε.Δ. Α.Ε.)», «Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Υλικού Α.Ε. (Ο.Δ.Δ.Υ. Α.Ε.)», «Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Α.Ε. (Ε.Ρ.Τ. Α.Ε.)», «Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης Α.Ε.», «Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων Α.Ε. (Ο.Σ.Κ. Α.Ε.)», «Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων Α.Ε. (Δ.ΕΠ.Α.ΝΟ.Μ. Α.Ε.)», «ΘΕΜΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ Α.Ε.», «Ελληνικός Οργανισμός Μικρών Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας Α.Ε. (Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ. Α.Ε.)»,
β) τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία, «Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (Ι.Γ.Μ.Ε.)» και «Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας (Ε.Ι.Ν.)» και
γ) άλλα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ανήκουν στο Κράτος, εφόσον επιχορηγούνται τακτικά από κρατικούς πόρους και άλλες δημόσιες επιχειρήσεις εφόσον το Ελληνικό Δημόσιο είναι κύριο του συνόλου του καταβεβλημένου μετοχικού τους κεφαλαίου, μπορεί, αν επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό άμεσα ή έμμεσα ή αν επιδιώκουν παρεμφερή σκοπό ή για τον εξορθολογισμό του κόστους λειτουργίας τους:
αα) να καταργούνται, να συγχωνεύονται ή να διασπώνται με απορρόφηση ή με σύσταση νέων εταιρειών ή με απορρόφηση και σύσταση νέων εταιρειών ή/και

ββ) να αποσπώνται από αυτά περιουσιακά στοιχεία ή επιχειρηματικές μονάδες ως κλάδος ή τμήμα και να εισφέρονται σε άλλη ανώνυμη εταιρεία ή/και να μεταφέρεται και να ανατίθεται η ασκούμενη δραστηριότητα ή ο επιδιωκόμενος σκοπός σε άλλο νομικό πρόσωπο...

2. Με την απόφαση της προηγούμενης παραγράφου καθορίζεται η τύχη της περιουσίας του νομικού προσώπου που τυχόν καταργείται, ο φορέας που καθίσταται διάδοχος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του, το καταστατικό ή ο οργανισμός που το διέπει στην περίπτωση συγχώνευσης και κάθε άλλο σχετικό θέμα για την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου».

Τότε υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος.

Τη θανατική καταδίκη της ΕΡΤ έχουν επίσης υπογράψει οι τότε υπουργοί Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δ. Ρέππας, Ανάπτυξης Μ. Χρυσοχοίδης, Παιδείας Αν. Διαμαντοπούλου, Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης, Αγρ. Ανάπτυξης Κ. Σκανδαλίδης (ναι, ναι αυτός που βγήκε και έκανε και θρασύτατες δηλώσεις), Εσωτερικών Χ. Καστανίδης, Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου, Μεταφορών Γ. Ραγκούσης, Υγείας Ανδρ. Λοβέρδος και Πολιτισμού Π. Γερουλάνος!

Έμπνευση και εκτέλεση δηλαδή 100% ΠΑΣΟΚ και με πρώτη και καλύτερη την υπογραφή του Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος διαρρέει τώρα ότι δεν μπορεί να το ανεχτεί αυτό και ότι υπάρχουν όρια, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι δεν φέρει την αναλογία των ευθυνών της και η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά!

Η υποκρισία και η πολιτική ανυποληψία σε όλο το μεγαλείο τους δηλαδή. Δεν έχετε παρά να τους κρίνετε!

http://www.notioanatolika.gr/

Δείτε εδώ ολόκληρο το ΦΕΚ που περιλαμβάνει το άρθρο 66 του νόμου 4002/2011 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ: 

ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΩΝ ΣΠΟΡΩΝ ΜΑΣ

Η κατάργηση της ΕΡΤ είναι το εξώφυλλο. Στις πίσω σελίδες

ακολουθεί η καταστροφή της βιοποικιλότητάς μας!

Μονόδρομος ο αγώνας μας για την πλήρη κατάργηση της πράξης 

νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13.

Εξαφανίζουν για να την ξεπουλήσουν την Εθνική μας Τράπεζα Γενετικού 

Υλικού μέσα από την πράξη νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13 για την 

κατάργηση της ΕΡΤ! Σαλαμοποιείται η Αγροτική Έρευνα για την Κοινωνία, 

δηλαδή το ΕΘΙΑΓΕ και ο Εθνικός έλεγχος στα Βιολογικά και στο γάλα!

Συγκεκριμένα ενσωματώνονται σε μια εταιρία μαμούθ με εκατοντάδες διευθυντές και χιλιάδες προϊσταμένους όλες οι ανεξάρτητες ομάδες-κοινότητες επιστημόνων της αγροτικής έρευνας του ΕΘΙΑΓΕ. Μετατρέπονται έτσι από ανεξάρτητοι ερευνητές σε γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι, ώστε αργότερα να απολυθούν.

Οι υποδομές, τα ερευνητικά αποτελέσματα και οι τοπικές ποικιλίες θα πωληθούν σε ιδιώτες κυρίως στις μεγάλες παγκόσμιες εταιρίες βιοτεχνολογίας, που τρίβουν τα χέρια τους.

Η Εθνική μας Τράπεζα Γενετικού Υλικού δυστυχώς αποτελεί φιλέτο προς πώληση στις παγκόσμιες εταιρίες βιοτεχνολογίας αλλά και οικοδομικό φιλέτο γιατί βρίσκεται σε κοντά στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Έτσι ενώ έχει γίνει το καινούργιο κτίριο δεν το χρησιμοποιούν και αφήνουν στα κοντέινερ την βιοποικιλότητά μας, παρά τους κινδύνους για το γενετικό υλικό που αυτό συνεπάγεται!

Η πλήρης απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου της 11-6-13 είναι η μοναδική διέξοδος για την διάσωση της βιοποικιλότητάς μας. Δείτε αναλυτικά τα υπόλοιπα αιτήματα που υπόγραψαν πάνω από 5.000 βιοκαταναλωτές πατώντας εδώ.

Δείτε εδώ την πράξη νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΣ ΝΤΙΡΚ ΜΙΟΥΛΕΡ : "ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΚΟΠΙΜΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"

Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ - γνωστός και ως «Mr. Dax» -, στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.

Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».  

Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα»ξεκίνησε.

Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.

Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα ελληνικά κοιτάσματα φυσικού αέριου, στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών.

Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. 

Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;  

Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές. Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».

Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου«φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, "δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη" και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, "δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία" και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».

Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs. 

«Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.

Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια»,υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο Μπρούνινγκ. "Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο".

http://pirinoslogios.blogspot.gr/

ΣΣΣΣ... ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΗ ΜΙΛΑΣ...

Υπάρχουν δύο αντικρουόμενες

 εκδοχές σχετικά με τις πρόσφατες

 προσπάθειες οικονομικών

 μεταρρυθμίσεων και τους

 κινδύνους που δημιουργούν οι

 μεγάλες τράπεζες σε όλο τον

κόσμο. 



Η μία εκδοχή είναι λάθος· και η άλλη είναι τρομακτική.
Στο επίκεντρο της πρώτης εκδοχής, την οποία προτιμούν οι αξιωματούχοι του χρηματοπιστωτικού τομέα, βρίσκεται η άποψη ότι όλες οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις έχουν ήδη υιοθετηθεί (ή πρόκειται να εφαρμοστούν σύντομα). 

Οι τράπεζες έχουν λιγότερο χρέος σε σχέση με τα επίπεδα ιδίων κεφαλαίων τους, από ό,τι είχαν το 2007. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εφαρμόζονται ήδη νέοι κανόνες που περιορίζουν το πεδίο των τραπεζικών δραστηριοτήτων. Οι κανόνες αυτοί θα γίνουν σύντομα νόμος και στο Ηνωμένο Βασίλειο –και η ηπειρωτική Ευρώπη θα ακολουθήσει. 

Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής, πιστεύουν επίσης ότι οι μεγάλες τράπεζες διαχειρίζονται καλύτερα τους κινδύνους από ό,τι πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008.

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, οι μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου εξακολουθούν να είναι υπερβολικά μεγάλες για να διαχειριστούν και έχουν ισχυρά κίνητρα να συμμετάσχουν σε αυτήν ακριβώς την υπερβολική ανάληψη κινδύνων που μπορεί να γκρεμίσει οικονομίες. 

Η περσινή υπόθεση της λεγόμενης «Φάλαινας του Λονδίνου» και η ζημιά που υπέστη η JPMorgan Chase εξαιτίας των συναλλαγών του περίφημου trader, είναι ένα καλό παράδειγμα. Και, σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της εκδοχής, σχεδόν όλες οι μεγάλες τράπεζες εμφανίζουν συμπτώματα χρόνιας κακοδιαχείρισης.

Ενώ η συζήτηση σχετικά με τις μεγάλες τράπεζες ακούγεται μερικές φορές ιδιαίτερα τεχνική, στην πραγματικότητα είναι πολύ απλή. Αναρωτηθείτε το εξής: Αν ένα γιγαντιαίο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα μπει σε μπελάδες, δεν είναι αυτό μεγάλη υπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη, την ανεργία και όλα τα παρεμφερή; 

Ή, για να το ρωτήσουμε ακόμα πιο ωμά, θα μπορούσε η Citigroup ή μία παρομοίου μεγέθους ευρωπαϊκή εταιρεία να μπει σε μπελάδες και να κατρακυλήσει ξανά προς την αποτυχία, χωρίς να προσελκύσει κάποια μορφή στήριξης από την κυβέρνηση ή την κεντρική τράπεζα (είτε πρόκειται για διάφανη στήριξη, είτε για μεταμφιεσμένη);

Οι ΗΠΑ έκαναν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση με τον Τίτλο ΙΙ του νόμου Dodd-Frank το 2010, ο οποίος ενίσχυσε τις εξουσίες εξυγίανσης της Ομοσπονδιακής Εταιρείας Ασφάλισης Καταθέσεων (FDIC). Επιπλέον, η FDIC έχει αναπτύξει κάποια εύλογα σχέδια, ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση των εγχώριων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. (Είμαι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της FDIC που είναι υπεύθυνη για τη Συστημική Ανάλυση· όλες οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι δικές μου.)
Ωστόσο, ένας μεγάλος μύθος κρύβεται στην καρδιά του επιχειρήματος του χρηματοπιστωτικού κλάδου, το οποίο ουσιαστικά λέει ότι «όλα είναι καλά».

Οι εξουσίες εξυγίανσης της FDIC δεν πρόκειται να λειτουργήσουν για μεγάλες, πολύπλοκες, διασυνοριακές χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Ο λόγος είναι απλός: Το δίκαιο των ΗΠΑ μπορεί να δημιουργήσει μία αρχή εξυγίανσης η οποία θα λειτουργεί μόνο εντός των εθνικών συνόρων. Η αντιμετώπιση πιθανών αποτυχιών σε μία εταιρεία όπως η Citigroup, θα απαιτούσε μία διασυνοριακή συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων και όλων των αρμοδίων φορέων.

Στο τέλος των εαρινών συνόδων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσιγκτον, DC, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τους ανώτερους αξιωματούχους και τους συμβούλους τους από διάφορες χώρες, μεταξύ άλλων και από την Ευρώπη. 

Έκανα σε όλους την ίδια ερώτηση: Πότε θα έχουμε ένα δεσμευτικό πλαίσιο για τη διασυνοριακή εξυγίανση;

Οι απαντήσεις κυμάνθηκαν από το «σίγουρα όχι όσο ζούμε» μέχρι το «ποτέ». Και πάλι, ο λόγος είναι απλός: τα κράτη δε θέλουν να θυσιάσουν την κυριαρχία τους ή να δεσμευτούν με οποιονδήποτε τρόπο. Οι κυβερνήσεις θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα προστατεύσουν τα εθνικά τους συμφέροντα όπως αυτές τα αντιλαμβάνονται, κατά τη διάρκεια μιας κρίσης. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να υπογράψει μία συνθήκη ή να δεσμευτεί με οποιονδήποτε άλλο τρόπο (με πρώτη και καλύτερη την πλειοψηφία της Γερουσίας των ΗΠΑ, η οποία χρειάζεται να επικυρώσει μία τέτοια συνθήκη).

Όπως το έθεσε πρόσφατα ο Bill Dudley, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, χρησιμοποιώντας λεπτές εκφράσεις απευθυνόμενος στους κεντρικούς τραπεζίτες, «τα εμπόδια για την ομαλή διασυνοριακή εξυγίανση, χρειάζεται ακόμη να προσδιοριστούν πλήρως και στη συνέχεια να διαλυθούν. Αυτό είναι αναγκαίο για να εξαλειφθεί το πρόβλημα που εκφράζεται με το συνηθισμένο επιχείρημα που λέει ότι «μία τράπεζα είναι υπερβολικά μεγάλη για να πτωχεύσει».

Μετάφραση: Η ομαλή εξυγίανση των τραπεζών είναι μία ψευδαίσθηση. Όσο επιτρέπουμε στις διασυνοριακές τράπεζες να παραμένουν στο τωρινό τους μέγεθος, οι πολιτικοί μας ηγέτες δεν θα είναι σε θέση να ανεχτούν την αποτυχία τους. Και, επειδή αυτά τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είναι –σύμφωνα με οποιονδήποτε λογικό ορισμό- «πολύ μεγάλα για να αποτύχουν», έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται πολύ φθηνότερα από ότι αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα. 

Ακόμη χειρότερα, έχουν και το κίνητρο και την ευκαιρία να αναπτυχθούν ακόμη περισσότερο.

Αυτή η μορφή κρατικής στήριξης συνεπάγεται μεγάλη έμμεση επιδότηση για τις μεγάλες τράπεζες. Σίγουρα, πρόκειται για μία παράξενη μορφή επιδότησης, αλλά αυτό δεν την καθιστά λιγότερο επιζήμια για το δημόσιο συμφέρον. Αντιθέτως, επειδή η έμμεση υποστήριξη της κυβέρνησης για τις τράπεζες που είναι «υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν» αυξάνεται με το ύψος του κινδύνου που αναλαμβάνουν, η στήριξη αυτή μπορεί να είναι μία από τις πιο επικίνδυνες επιδοτήσεις που έχει δει ποτέ ο κόσμος. Εξάλλου, το περισσότερο χρέος (σε σχέση με τα ίδια κεφάλαια) σημαίνει και υψηλότερη πληρωμή όταν τα πράγματα πάνε καλά. 

Και, όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, αυτό μετατρέπεται σε πρόβλημα των φορολογουμένων (ή σε πρόβλημα κάποιας άλλης κυβέρνησης και των φορολογουμένων της).

Ποιο άλλο κομμάτι του επιχειρηματικού κόσμου έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει σε ύφεση την παγκόσμια οικονομία, όπως έκαναν οι τράπεζες το φθινόπωρο του 2008; Επιπλέον, ποιος άλλος έχει τέτοιο κίνητρο για να μεγιστοποιήσει το ποσό του χρέους που εκδίδει;

Το μόνο κοινό, ανάμεσα στις δύο εκδοχές σχετικά με τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, είναι ότι καμία τους δεν έχει αίσιο τέλος. Είτε θέτουμε ένα ουσιαστικό όριο στο μέγεθος των μεγαλύτερων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεών μας, είτε θα πρέπει να προετοιμαστούμε για την απόλυτη οικονομική έκρηξη που πρόκειται να ακολουθήσει, εξαιτίας του χρέους. 
banksnews